هر که هستم، از تو دورم، دور، دور ...

سروش پورمصطفی:

بنام دل ؛بنام شاهد و می
بنام تار و تنبور و دف و نی
بنام عاشقان لاابالی
بنام همنشینان خیالی
بنام نغمه های عود و چنگت
بنام آشنای جام و سنگت
بنام ساقی و جام شرابش
بنام شاهد و عود و ربابش
بنام عربده؛ در حال مستی
بنام آن یگانه درد هستی
بنام دستهای جام بردار
بنام مست های رفته بر دار
.
.
.
صدایم داد تا از او بخوانم
که من هم درد غربت را بدانم
به حق باده نوشان می حلال است
که مستی افتخاری بی زوال است

ما دو نفر با هم و تنها
------------------


نگار:


سایه رهایم کن !
خورشید در میانه آسمان است
و
تو با من یکی شدی!
- بی آنکه بخوانمت-
سایه بان
رهایم کن!